minuta za minutą po szybach ospale ślimaczy się wieczność postrzępiona wiatrem
jesion wbija w niebo żylaste ramiona
błaga Boga Ojca by na niego spojrzał
pień już dawno umarł rdza z dziupli wycieka
krople złotej rosy strupieją na ranach
białym puchem zima gałęzie okłada
jakby się lękała że grom z tronu spuści
a Władza milczała z każdą chwilą bardziej
aż wiatr przestał szumieć by Pana nie drażnić
ślimaczą po szybach kolejne minuty
na wszelki wypadek wieczność lodem skuło
a gdy mimochodem Ojciec przemknął wzrokiem
dostrzegł tylko konar spróchniałego drzewa
przeminęło z czasem za późno by wskrzesić
westchnął tylko cicho i w błękitach przepadł
i tak biała rozpacz połyka olbrzymy
przykrywa zgniliznę śnieżnobiałym puchem
coraz trudniej wierzyć kiedy nas nie słyszy
zamiast odpowiedzi dźwięczy w pustce echo
.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz