pośród miliardów obliczeń
sens utraciłem
życiu przelanemu na papier
brak nadal konturów
wytarte granice
pamięć raczej nie powróci
z kolejną wiosną
z za siedmiu mórz
razem z ptakami
nie wierzę dziecięcym bajkom
i wróżbom wyżowych frontów
nie dla mnie już one
nie zdążę
a tyle chęci i planów
było - minęło
stany nieustalone
efekt uboczny codziennych potyczek
i ja
bardziej niż przedtem
samotny
słomiany straszak
na bezczelnie wróble
znikam bez ciebie
a tak w ogóle
bez ciebie nigdy nie istniałem
drżę z zimna samotnie
na wietrze
.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz